ΕΥΡΩΠΗ – ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΕΝΩΣΗ

H Ευρώπη, αποκαλούμενη συνήθως Γηραιά ήπειρος κατά συνθήκη, θεωρείται ότι είναι μία από τις επτά ηπείρους του κόσμου.

Η ήπειρος πήρε το όνομά της από την Ευρώπη, που σύμφωνα με το μύθο των Ελλήνων, ήταν αδελφή του Κάδμου, ιδρυτή της Θήβας και κόρη του Αγήνορα και της Τηλεφάσσας, ηγεμόνων της Φοινίκης.

Η Ευρώπη είναι η τέταρτη σε έκταση ήπειρος του πλανήτη μας. Καταλαμβάνει συνολικά με τα νησιά έκταση 10.500.000 τετρ. χιλ., το 7% περίπου της συνολικής ξηράς του πλανήτη μας. Ο πληθυσμός της, σύμφωνα με τα στοιχεία του 1981 ξεπερνούσε τα 670.000.000 κατοίκους.
Από τα πολύ παλιά χρόνια η Ευρώπη αποτέλεσε το κέντρο, γύρω από το οποίο αναπτύχθηκαν οι διάφοροι πολιτισμοί. Πρώτος ευρωπαϊκός πολιτισμός θεωρείται ο ελληνικός. Στη συνέχεια αναπτύχθηκε ο ρωμαϊκός, για να δώσει τη θέση του στο χριστιανικό, που άνθισε στην εποχή της βυζαντινής αυτοκρατορίας.

Η σημερινή Ευρώπη αποτελείται από πάρα πολλές χώρες. Μετά τους παγκοσμίους πολέμους κάποιες χώρες αποφάσισαν να ενωθούν και να συνεργαστούν και έτσι δημιουργήθηκε η Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα (Ε.Ο.Κ.) που αργότερα ονομάστηκε Ευρωπαϊκή Ένωση.  

 Η Ε.Ε. σήμερα έχει 27 κράτη – μέλη και αυτά είναι: η Ελλάδα το 1981, η Ισπανία και η Πορτογαλία το 1986, και η Αυστρία, η Φινλανδία και η Σουηδία το 1995. Την 1η Μαΐου 2004 εντάχθηκαν οι Εσθονία, Κύπρος, Λεττονία, Λιθουανία, Μάλτα, Ουγγαρία, Πολωνία, Σλοβακία, Σλοβενία και Τσεχική Δημοκρατία και το 2007 οι Βουλγαρία και Ρουμανία, ενώ την 1 Ιουλίου 2013 η Κροατία. Υποψήφιες προς ένταξη είναι η Τουρκία, η Ισλανδία, η ΠΓΔΜ και το Μαυροβούνιο.

  

  ΕΡΙΑΝΝΑ Χ.

                                                                 

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ

     Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου εμείς οι μαθητές των  Γ και Δ τάξεων του σχολείου μας επισκεφτήκαμε το εργοστάσιο σοκολάτας. Ακούγαμε από συμμαθητές μας που ήδη το είχαν επισκεφτεί με τις οικογένειές τους ότι ήταν ωραίο αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.Ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ.
     Μάθαμε από την ξεναγό μας για το ταξίδι  του καρπού του κακάο, μέχρι να γίνει σοκολάτα. Αυτό το ταξίδι είναι πραγματικά μεγάλο. Περάσαμε από τη ζούγκλα και νιώσαμε ότι ήμαστε σε έναν άλλο κόσμο.Στην αίθουσα προβολών είδαμε και ακούσαμε άγνωστες πληροφορίες για τη σοκολάτα. Στα εργαστήρια φτιάξαμε κατασκευές από πάστα σοκολάτας και τα πήραμε για ενθύμιο.Ένας  "επιστήμονας" μας μάγεψε με τα πειράματά του μέχρι να γίνει η σοκιολάτα πιο νόστιμη. Περάσαμε μέσα από ένα μυστηριώδη λαβύρινθο που στο τέλος του έκρυβε μια τεράστια έκπληξη : ένας εκπληκτικός καταρράκτης σοκολάτας κυλούσε μπροστά στα μάτια μας και η μυρωδιά της σοκολάτας ήταν παντού. Κεραστήκαμε σοκολατένια μπισκοτάκια και ζωγραφίσαμε σε χαρτόνι που το πήραμε μαζί μας. Περάσαμε από το μουσείο σοκολάτας και είδαμε έγα τέχνης φτιαγμένα από σοκολάτα. Μάθαμε επίσης πώς φτιάχνεται η καραμέλα. λίγο πριν φύγουμε μας πρόσφεραν γάλα κακάο.
     Ήταν πολύ όμορφη η εκδρομή μας. Να μας ξαναπάτε!

                                                                              Οι μαθητές και οι μαθήτριες των Γ και Δ τάξεων

H αφίσα του Β2 για το διαγωνισμό της unisef

ΔΙΑΒΑΤΑΡΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ - 6ο ΤΕΥΧΟΣ

Η  ΣΧΟΛΙΚΗ  ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ  ΜΑΣ

‘ ΔΙΑΒΑΤΑ…ΡΙΚΑ    ΠΟΥΛΙΑ’

ΤΑΞΗ Δ΄ - ΤΕΥΧΟΣ :6o ( ΜΑΪΟΥ)

(Αφιερωμένο στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου)

3o  ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΙΑΒΑΤΩΝ

Δάσκαλος: Πέτρος Ανδρεανίδης

   
 Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

    Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

 Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

   Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι Τούρκοι

εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

   Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

   Στις  19 Μαΐου  1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει

τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 350.000.

   Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

 Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

__________________________________________________________________

ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Άκ’ σον πουλί μ’ την κεμεντζέν – άκ’ σον την τραωδίαν
Μοιρολογούν την προσφυγιά- και την γενοκτονίαν
Άκ’ σον πουλί μ’ την κεμεντζέν – άκ’ σον πως κλαίει σ’ ορμάνια
Κλαίει για τ’ αγια χώματα – του πόντου την ορφάνια
Κλαίν τα πουλία τ’ ουρανού- κλαίνε και τα λιθάρια
Σ’ εκείνον τον ξεριζωμόν- εσπάγαν παλικάρια
Άκ’ σον πουλί μ’ το λάλεμαν – άκ’ σον πως κλαίει η λύρα
Τον πόντον που ορφάνεψεν – σταλμέν’ τσα έτον μοίρα
Εστάθεν κι ο σταυραετόν – ν’ ακούει το μοιρολόι
Αν είχεν στόμαν ανθρωπή- θ’ εβάρκιζεν ώι- ώι
Για αφουκρέθ’ την κεμεντζέν- σο νους τον πόντον φέρων
Αούτ’ τη μέραν παλικάρ’ – άκ’ σον ντο λέι ο γέρων.
Σιτ’ ‘ετον ήλιος φωτεινός- έρθεν μαύρον αντάραν
Σ’ ατόν π’ εποίκεν το κακόν- ας ρούζ’ τρανόν κατάραν
Άκ’ σον πουλί μ’ το μοιρολόι- άκ’ σον την τοξαρέαν
Τρανά κιφάλια εκάρφωσαν- σον πόντον μαχαιρέαν.
Βροντά κι αστράφτ’ ο Διγενής- η γης αναταράεν
Ση πόντου την χαλαμονήν – ατέ πα εχπαράεν.
Οι γέρ’ λέγνε το μοιρολόι- παιδάντ’ κρούν τα καμπάνας
Εντάμαν εφτάν’ μνημόσυνον- σα σκοτωμένα μάνας.
Ελίβωσεν κι ο ουρανόν- μαύρον επέρεν χρώμαν
Ασή πατρίδας την γεράν- το αίμαν στάζ’ ακόμαν.
Σο πένθιμον το παίξιμον- κλαίγνε τα επουράνια
Αναστορεί κι ο γέροντας- του πόντου την τυρράνια.
Ση κεμεντζές το μοιρολόι- κλαίγνε και τα εικόνας
Η παναγιά θ’ αναστειλών- του πόντου τα κολώνας.
Ο πόντον εν ελληνισμός- ο πόντον εν κειμήλιον
Απές σον κόσμον θα φωτάζ’ – όσον φωτάζ κι ο ήλιον

«Από την εκδήλωση που έγινε στο σχολείο μας για τη γενοκτονία των Ποντίων   14-5-2014»

_______________________________________________________

ΠΑΡΘΕΝ

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

Aυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,
για τ' άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
ακούσθηκε κ' είπε να πάψουν πια
«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.

Όμως απ' τ' άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.

Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται»
με στο «φτερούλν' αθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ' μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ' την ρίζαν».

Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
«Χέρας υιός Γιανίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
«Σίτ' αναγνώθ' σίτ' ανακλαίγ' σίτ' ανακρούγ' την κάρδιαν.
Ν' αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Pωμανία πάρθεν.»

 

Το πλανητάριο

Το πλανητάριο είναι μία αίθουσα κατασκευασμένη κυρίως για την παρουσίαση εκπαιδευτικών και ψυχαγωγικών παραστάσεων σχετικών με την Αστρονομία και τον νυκτερινό ουρανό, καθώς και για εξάσκηση στην αστρονομική ναυτιλία. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό των περισσότερων πλανηταρίων είναι μία μεγάλη οθόνη με ημισφαιρικό σχήμα, πάνω στην οποία εικόνες αστέρων (και αστερισμών), πλανητών και άλλων ουράνιων σωμάτων εμφανίζονται και κινούνται όπως ακριβώς στον ουρανό.

Το πλανητάριο λοιπόν, στην αρχική και βασική του λειτουργία δίνει κυρίως μία ρεαλιστική προσομοίωση του ουρανού. Σήμερα ωστόσο χρησιμοποιείται και για την προβολή θεαματικών ταινιών πάνω σε επιστημονικά θέματα. Η οθόνη συνήθως ταυτίζεται με την οροφή του κτίσματος που στεγάζει το πλανητάριο και έχει τη μορφή ημισφαιρικού θόλου.

Τα πλανητάρια χρησιμοποιούν μία ποικιλία τεχνολογιών, όπως ειδικούς προβολείς, προβολείς διαφανειών, βίντεο, συστήματα προβολής θόλου και λέιζερ. Υπάρχει η δυνατότητα να αναπαρασταθούν οι θέσεις των ουράνιων σωμάτων στο στερέωμα σε οποιαδήποτε στιγμή του παρελθόντος ή του μέλλοντος, αλλά και όπως φαίνονται από οποιοδήποτε σημείο της Γης.

 Ο όρος «πλανητάριο» υποδηλώνει σήμερα γενικότερα και άλλες μεθόδους για την αναπαράσταση των ουράνιων σωμάτων, ιδίως του Ηλιακού Συστήματος, όπως ένα πρόγραμμα υπολογιστή ή μηχανικό μοντέλο.

Πλανητάρια υπάρχουν πλέον σε πολλά μέρη. Τα περισσότερα είναι δημόσια, αλλά μερικά ανήκουν σε ιδιώτες. Οι διαστάσεις τους ποικίλλουν από διαμέτρους 20 και πλέον μέχρι τριών μέτρων. Η τελευταία διάμετρος αντιστοιχεί σε φουσκωτά φορητά πλανητάρια για παιδιά, στα οποία οι θεατές κάθονται στο πάτωμα. Τέτοια φορητά πλανητάρια εξυπηρετούν εκπαιδευτικά προγράμματα έξω από τις μόνιμες εγκαταστάσεις μουσείων Φυσικής Ιστορίας και επιστημονικών κέντρων.

Παναγιώτα Ε.