ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΣΟΚΟΛΑΤΑΣ

     Την Πέμπτη 20 Νοεμβρίου εμείς οι μαθητές των  Γ και Δ τάξεων του σχολείου μας επισκεφτήκαμε το εργοστάσιο σοκολάτας. Ακούγαμε από συμμαθητές μας που ήδη το είχαν επισκεφτεί με τις οικογένειές τους ότι ήταν ωραίο αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική.Ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ.
     Μάθαμε από την ξεναγό μας για το ταξίδι  του καρπού του κακάο, μέχρι να γίνει σοκολάτα. Αυτό το ταξίδι είναι πραγματικά μεγάλο. Περάσαμε από τη ζούγκλα και νιώσαμε ότι ήμαστε σε έναν άλλο κόσμο.Στην αίθουσα προβολών είδαμε και ακούσαμε άγνωστες πληροφορίες για τη σοκολάτα. Στα εργαστήρια φτιάξαμε κατασκευές από πάστα σοκολάτας και τα πήραμε για ενθύμιο.Ένας  "επιστήμονας" μας μάγεψε με τα πειράματά του μέχρι να γίνει η σοκιολάτα πιο νόστιμη. Περάσαμε μέσα από ένα μυστηριώδη λαβύρινθο που στο τέλος του έκρυβε μια τεράστια έκπληξη : ένας εκπληκτικός καταρράκτης σοκολάτας κυλούσε μπροστά στα μάτια μας και η μυρωδιά της σοκολάτας ήταν παντού. Κεραστήκαμε σοκολατένια μπισκοτάκια και ζωγραφίσαμε σε χαρτόνι που το πήραμε μαζί μας. Περάσαμε από το μουσείο σοκολάτας και είδαμε έγα τέχνης φτιαγμένα από σοκολάτα. Μάθαμε επίσης πώς φτιάχνεται η καραμέλα. λίγο πριν φύγουμε μας πρόσφεραν γάλα κακάο.
     Ήταν πολύ όμορφη η εκδρομή μας. Να μας ξαναπάτε!

                                                                              Οι μαθητές και οι μαθήτριες των Γ και Δ τάξεων

ΔΙΑΒΑΤΑΡΙΚΑ ΠΟΥΛΙΑ - 6ο ΤΕΥΧΟΣ

Η  ΣΧΟΛΙΚΗ  ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ  ΜΑΣ

‘ ΔΙΑΒΑΤΑ…ΡΙΚΑ    ΠΟΥΛΙΑ’

ΤΑΞΗ Δ΄ - ΤΕΥΧΟΣ :6o ( ΜΑΪΟΥ)

(Αφιερωμένο στη γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου)

3o  ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΙΑΒΑΤΩΝ

Δάσκαλος: Πέτρος Ανδρεανίδης

   
 Ένα εκλεκτό τμήμα του Ελληνισμού ζούσε στα βόρεια της Μικράς Ασίας, στην περιοχή του Πόντου, μετά τη διάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Η άλωση της Τραπεζούντας το 1461 από τους Οθωμανούς δεν τους αλλοίωσε το φρόνημα και την ελληνική τους συνείδηση, παρότι ζούσαν αποκομμένοι από τον εθνικό κορμό. Μπορεί να αποτελούσαν μειονότητα -το 40% του πληθυσμού, αλλά γρήγορα κυριάρχησαν στην οικονομική ζωή της περιοχής, ζώντας κυρίως στα αστικά κέντρα.

Η οικονομική τους ανάκαμψη συνδυάστηκε με τη δημογραφική και την πνευματική τους άνοδο. Το 1865 οι Έλληνες του Πόντου ανέρχονταν σε 265.000 ψυχές, το 1880 σε 330.000 και στις αρχές του 20ου αιώνα άγγιζαν τις 700.000. Το 1860 υπήρχαν 100 σχολεία στον Πόντο, ενώ το 1919 υπολογίζονται σε 1401, ανάμεσά τους και το περίφημο Φροντιστήριο της Τραπεζούντας. Εκτός από σχολεία διέθεταν τυπογραφεία, περιοδικά, εφημερίδες, λέσχες και θέατρα, που τόνιζαν το υψηλό τους πνευματικό επίπεδο.

    Το 1908 ήταν μια χρονιά - ορόσημο για τους λαούς της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Τη χρονιά αυτή εκδηλώθηκε και επικράτησε το κίνημα των Νεότουρκων, που έθεσε στον περιθώριο τον Σουλτάνο. Πολλές ήταν οι ελπίδες που επενδύθηκαν στους νεαρούς στρατιωτικούς για μεταρρυθμίσεις στο εσωτερικό της θνήσκουσας Αυτοκρατορίας.

 Σύντομα, όμως, οι ελπίδες τους διαψεύστηκαν. Οι Νεότουρκοι έδειξαν το σκληρό εθνικιστικό τους πρόσωπο, εκπονώντας ένα σχέδιο διωγμού των χριστιανικών πληθυσμών και εκτουρκισμού της περιοχής, επωφελούμενοι της εμπλοκής των ευρωπαϊκών κρατών στο Α' Παγκόσμιο Πόλεμο. Το ελληνικό κράτος, απασχολημένο με το «Κρητικό Ζήτημα», δεν είχε τη διάθεση να ανοίξει ένα ακόμη μέτωπο με την Τουρκία.

Οι Τούρκοι με πρόσχημα την «ασφάλεια του κράτους» εκτοπίζουν ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού στην αφιλόξενη μικρασιατική ενδοχώρα, μέσω των λεγόμενων «ταγμάτων εργασίας» («Αμελέ Ταμπουρού»). Στα «Τάγματα Εργασίας» αναγκάζονταν να υπηρετούν οι άνδρες που δεν κατατάσσονταν στο στρατό. Δούλευαν σε λατομεία, ορυχεία και στη διάνοιξη δρόμων, κάτω από εξοντωτικές συνθήκες. Οι περισσότεροι πέθαιναν από πείνα, κακουχίες και αρρώστιες.

   Αντιδρώντας στην καταπίεση των Τούρκων, τις δολοφονίες, τις εξορίες και τις πυρπολήσεις των χωριών τους, οι Ελληνοπόντιοι, όπως και οι Αρμένιοι, ανέβηκαν αντάρτες στα βουνά για να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατόν. Μετά τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 1916, οι Τούρκοι

εθνικιστές υπό τον Μουσταφά Κεμάλ είχαν πλέον όλο το πεδίο ανοιχτό μπροστά τους για να εξολοθρεύσουν τους Ελληνοπόντιους. Ό,τι δεν κατάφερε ο Σουλτάνος σε 5 αιώνες το πέτυχε ο Κεμάλ σε 5 χρόνια!

   Το 1919 οι Έλληνες μαζί με τους Αρμένιους και την πρόσκαιρη υποστήριξη της κυβέρνησης Βενιζέλου προσπάθησαν να δημιουργήσουν ένα αυτόνομο ελληνοαρμενικό κράτος. Το σχέδιο αυτό ματαιώθηκε από τους Τούρκους, οι οποίοι εκμεταλλεύθηκαν το γεγονός για να προχωρήσουν στην «τελική λύση».

   Στις  19 Μαΐου  1919 ο Μουσταφά Κεμάλ αποβιβάζεται στη Σαμψούντα για να ξεκινήσει

τη δεύτερη και πιο άγρια φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας, υπό την καθοδήγηση των Γερμανών και σοβιετικών συμβούλων του. Μέχρι τη Μικρασιατική Καταστροφή το 1922 οι Ελληνοπόντιοι που έχασαν τη ζωή τους ξεπέρασαν τους 350.000.

   Όσοι γλίτωσαν από το τουρκικό σπαθί κατέφυγαν ως πρόσφυγες στη Νότια Ρωσία, ενώ γύρω στις 400.000 ήλθαν στην Ελλάδα. Με τις γνώσεις και το έργο τους συνεισέφεραν τα μέγιστα στην ανόρθωση του καθημαγμένου εκείνη την εποχή ελληνικού κράτους και άλλαξαν τις πληθυσμιακές ισορροπίες στη Βόρειο Ελλάδα.

 Με αρκετή, ομολογουμένως, καθυστέρηση, η Βουλή των Ελλήνων ψήφισε ομόφωνα στις 24 Φεβρουαρίου 1994 την ανακήρυξη της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης για τη Γενοκτονία του Ποντιακού Ελληνισμού.

__________________________________________________________________

ΜΟΙΡΟΛΟΙ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ

Άκ’ σον πουλί μ’ την κεμεντζέν – άκ’ σον την τραωδίαν
Μοιρολογούν την προσφυγιά- και την γενοκτονίαν
Άκ’ σον πουλί μ’ την κεμεντζέν – άκ’ σον πως κλαίει σ’ ορμάνια
Κλαίει για τ’ αγια χώματα – του πόντου την ορφάνια
Κλαίν τα πουλία τ’ ουρανού- κλαίνε και τα λιθάρια
Σ’ εκείνον τον ξεριζωμόν- εσπάγαν παλικάρια
Άκ’ σον πουλί μ’ το λάλεμαν – άκ’ σον πως κλαίει η λύρα
Τον πόντον που ορφάνεψεν – σταλμέν’ τσα έτον μοίρα
Εστάθεν κι ο σταυραετόν – ν’ ακούει το μοιρολόι
Αν είχεν στόμαν ανθρωπή- θ’ εβάρκιζεν ώι- ώι
Για αφουκρέθ’ την κεμεντζέν- σο νους τον πόντον φέρων
Αούτ’ τη μέραν παλικάρ’ – άκ’ σον ντο λέι ο γέρων.
Σιτ’ ‘ετον ήλιος φωτεινός- έρθεν μαύρον αντάραν
Σ’ ατόν π’ εποίκεν το κακόν- ας ρούζ’ τρανόν κατάραν
Άκ’ σον πουλί μ’ το μοιρολόι- άκ’ σον την τοξαρέαν
Τρανά κιφάλια εκάρφωσαν- σον πόντον μαχαιρέαν.
Βροντά κι αστράφτ’ ο Διγενής- η γης αναταράεν
Ση πόντου την χαλαμονήν – ατέ πα εχπαράεν.
Οι γέρ’ λέγνε το μοιρολόι- παιδάντ’ κρούν τα καμπάνας
Εντάμαν εφτάν’ μνημόσυνον- σα σκοτωμένα μάνας.
Ελίβωσεν κι ο ουρανόν- μαύρον επέρεν χρώμαν
Ασή πατρίδας την γεράν- το αίμαν στάζ’ ακόμαν.
Σο πένθιμον το παίξιμον- κλαίγνε τα επουράνια
Αναστορεί κι ο γέροντας- του πόντου την τυρράνια.
Ση κεμεντζές το μοιρολόι- κλαίγνε και τα εικόνας
Η παναγιά θ’ αναστειλών- του πόντου τα κολώνας.
Ο πόντον εν ελληνισμός- ο πόντον εν κειμήλιον
Απές σον κόσμον θα φωτάζ’ – όσον φωτάζ κι ο ήλιον

«Από την εκδήλωση που έγινε στο σχολείο μας για τη γενοκτονία των Ποντίων   14-5-2014»

_______________________________________________________

ΠΑΡΘΕΝ

Κ.Π.ΚΑΒΑΦΗΣ

Aυτές τες μέρες διάβαζα δημοτικά τραγούδια,
για τ' άθλα των κλεφτών και τους πολέμους,
πράγματα συμπαθητικά· δικά μας, Γραικικά.

Διάβαζα και τα πένθιμα για τον χαμό της Πόλης
«Πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη».
Και την Φωνή που εκεί που οι δυο εψέλναν,
«ζερβά ο βασιλιάς, δεξιά ο πατριάρχης»,
ακούσθηκε κ' είπε να πάψουν πια
«πάψτε παπάδες τα χαρτιά και κλείστε τα βαγγέλια»
πήραν την Πόλη, πήραν την· πήραν την Σαλονίκη.

Όμως απ' τ' άλλα πιο πολύ με άγγιξε το άσμα
το Τραπεζούντιον με την παράξενή του γλώσσα
και με την λύπη των Γραικών των μακρινών εκείνων
που ίσως όλο πίστευαν που θα σωθούμε ακόμη.

Μα αλίμονον μοιραίον πουλί «απαί την Πόλην έρται»
με στο «φτερούλν' αθε χαρτίν περιγραμμένον
κι ουδέ στην άμπελον κονεύ' μηδέ στο περιβόλι
επήγεν και εκόνεψεν στου κυπαρίσ' την ρίζαν».

Οι αρχιερείς δεν δύνανται (ή δεν θέλουν) να διαβάσουν
«Χέρας υιός Γιανίκας έν» αυτός το παίρνει το χαρτί,
και το διαβάζει κι ολοφύρεται.
«Σίτ' αναγνώθ' σίτ' ανακλαίγ' σίτ' ανακρούγ' την κάρδιαν.
Ν' αοιλλή εμάς, να βάι εμάς, η Pωμανία πάρθεν.»

 

Διαβατάρικα πουλιά

                                                      Φ Ε Β Ρ Ο Υ Α Ρ Ι Ο Σ
Στα λατινικά η λέξη Φεβρουάριος προέρχεται από το ρήμα «εξαγνίζω» (februum) λόγω των θρησκευτικών εορτών εξαγνισμού και καθαρμού που τελούνταν στη Ρώμη στη διάρκεια του μήνα. Στην Ελλάδα έχει πάρει διάφορες ονομασίες σχετικές με τη διάρκειά του: Μικρός, Κουτσός, Φλιάρης.
Το Φλεβάρης προέρχεται από τις «φλέβες», δηλ. τα υπόγεια νερά που αναβλύζουν στη διάρκειά του από τις πολλές βροχές.
Η προσθήκη της επιπλέον μέρας των δίσεκτων ετών ξεκίνησε το 44 π.Χ. όταν ο Ιούλιος Καίσαρ άλλαξε το ρωμαϊκό ημερολόγιο. Θέσπισε ένα ημερολόγιο του οποίου τα έτη είχαν 365 ημέρες, ενώ σε κάθε τέταρτο έτος πρόσθεταν ακόμη μία μέρα. Έτσι η ημέρα αυτή, επειδή μετριόταν δυο φορές, ονομάζεται «δις έκτη» και το έτος που την περιέχει «δίσεκτο».
Η παρανόηση του λαού ότι τα δίσεκτα έτη είναι «γρουσούζικα» ίσως να προέρχεται από τη λανθασμένη αντίληψη της ετυμολογίας και της ορθογραφίας του πρώτου συνθετικού της λέξης «δίσεκτο». Δηλαδή αντί του σωστού «δις» (που σημαίνει δύο φορές) εννοείται το προθεματικό μόριο «δυς» (που σημαίνει δυστυχία).

Στις εορτές αυτού του μήνα έχουμε το τριήμερο αφιερωμένο σε τρεις αγίους: τον Αϊ-Τρύφωνα την 1η , την Υπαπαντή στις 2 και του Αγίου Συμεών στις 3 του μήνα. Τον Φεβρουάριο γιορτάζει επίσης κι ο Άγιος Χαράλαμπος (στις 10 του μήνα), ο οποίος θεωρείται ότι προστατεύει από την πανώλη, και στις 19 η Αγία Φιλοθέη η Αθηναία. 

Φιλοθέη Μούρκου

Τζιούρα Ανδριανή

Μύθοι και θρύλοι για την ελιά από την Κρήτη

 Σύμφωνα με τους Αρχαίους οι Κουρήτες και Ιδαίοι Δάκτυλοι είναι εκείνοι που διαδίδουν την ελιά στον ελλαδικό χώρο. Τους αγαθούς αυτούς δαίμονες τους θεωρούσαν οι Κρήτες της εποχής του Διόδωρου του Σικελιώτη σπουδαίους ευεργέτες της ανθρωπότητας, εφευρέτες τεχνικών και αντικειμένων, μεταλλουργούς και γιατρούς, εφευρέτες της μελισσοκομίας, της κτηνοτροφίας, των κυνηγετικών όπλων (του τόξου), του τελετουργικού χορού, του τύμπανου κ.ά.

 Ο κρητικός Κουρήτης ή Ιδαίος Δάκτυλος Ηρακλής είχε φέρει την αγριελιά από την πατρίδα του την Κρήτη και την φύτεψε για πρώτη φορά στην Ολυμπία. Ήταν ο εφευρέτης του αθλητισμού κι ο θεμελιωτής των Ολυμπιακών αγώνων. Ο Ιδαίος Ηρακλής είχε τέσσερα αδέρφια και κάποια μέρα τους πήγε στην Ολυμπία για να συναγωνιστούν στο τρέξιμο. Ήταν ο πρώτος αγώνας δρόμου που έγινε στον κόσμο. Ο Ιδαίος Ηρακλής στεφάνωσε τον νικητή με ένα κλαδί από την ελιά που είχε φυτέψει εκεί.

 Κι από τότε έμεινε η συνήθεια να στεφανώνουν με στεφάνια αγριελιάς τους νικητές των Ολυμπιακών αγώνων. Από την Ολυμπία η ελιά επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Πελοπόννησο και στη συνέχεια μεταφυτεύθηκε στην Αθήνα.   

Σοφία Δημητριάδου

Μάριος Ντότσι

Παρθένα Κοχλιαρίδου

                  ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΥΣ  ΤΡΑΓΙΚΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ

Ευριπίδης   (480-406 π.Χ)

 

  Ένας από τους τρεις μεγάλους τραγικούς ποιητές της αρχαίας Ελλάδας. Γεννήθηκε την ημέρα της ναυμαχίας της Σαλαμίνας. Έζησε τον χρυσό αιώνα του Περικλή. Έγραψε σπουδαία έργα, γεμάτα με καινούριες ιδέες και με την αμφισβήτηση των παλιών αξιών.

   Διασώζονται 19 πλήρη έργα του από τα 81 που έγραψε. Τα γνωστότερα από αυτά είναι: Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ιφιγένεια εν Ταύροις, Μήδεια, Ορέστης και Βάκχες.

Σοφοκλής   (496-406 π.Χ)   

  Γεννήθηκε στο δήμο του Κολωνού στην Αθήνα και καταγόταν από αριστοκρατική οικογένεια. Πήρε σπουδαία μόρφωση και ήρθε σε επαφή με σημαντικά πρόσωπα όπως ο Περικλής, ο Σωκράτης και ο Ηρόδοτος. Αγαπούσε πολύ την Αθήνα κι έλαβε σπουδαία αξιώματα. Στο θέατρο πρωτοεμφανίστηκε το 468 π.Χ. και κέρδισε συνολικά 20 νίκες στους δραματικούς αγώνες.

   Από τα 123 έργα του σώθηκαν μόνο 7. Τα γνωστότερα από αυτά είναι: Αίας, Αντιγόνη, Ηλέκτρα, Φιλοκτήτης και Οιδίπους τύραννος. 

Αισχύλος   (525-456 π.Χ.)

 

 Γεννήθηκε στην Ελευσίνα και καταγόταν από ευγενική οικογένεια. Πήρε μέρος στους περσικούς πολέμους.

   Αυτός έδωσε καθαρή μορφή στην τραγωδία. Στα έργα του χρησιμοποιείται επίσημη γλώσσα. Τον ενδιαφέρουν οι σχέσεις θεών κι ανθρώπων, η μοίρα και η δικαιοσύνη.

   Έγραψε 90 έργα από τα οποία διασώθηκαν 7. Τα πιο γνωστά του έργα είναι: Πέρσες, Αγαμέμνων και  Προμηθέας Δεσμώτης.

    

  

Εριάννα Χαλκιά - Γιώργος Βλάχος

Μάριος Λιναράς - Γιώργος Μικριτσιάν

Η συγκομιδή της ελιάς

  

  Ο καρπός της ελιάς ωριμάζει στα μέσα προς τέλη του Φθινοπώρου οπότε και ξεκινάει η συγκομιδή, το γνωστό λιομάζωμα. Η ελιά παραδοσιακά μαζεύεται με το χέρι, και το μάζεμά της αποτελεί εδώ και αιώνες σημαντική αγροτική δραστηριότητα σε πολλές περιοχές της Μεσογείου.

    Στη σημερινή εποχή ευδοκιμεί ακόμη η παραδοσιακή μέθοδος συγκομιδής, με τη βοήθεια ίσως κάποιων νεότερων εργαλείων: τα κλαδιά περνούνται με το «χτένι» για ν’ αποσπαστεί ο καρπός με μεγαλύτερη ευκολία και ταχύτητα, ενώ το έδαφος κάτω απ’ την ελιά στρώνεται με λιόπανα ή με ειδικό δίχτυ από συνθετικό υλικό. Σκάλες από ξύλο ή αλουμίνιο χρησιμοποιούνται για το μάζεμα δυσπρόσιτων κλαδιών.

    Αφού πέσουν οι ελιές απ’ το δέντρο, οι αγρότες τινάζουν τα άκρα των ελαιόπανων ώστε να δημιουργηθούν σωροί, οι οποίοι θα καθαριστούν με το χέρι από χοντρά κλαδιά και τσαμπιά προκειμένου να τοποθετηθούν στη συνέχεια σε δοχεία μεταφοράς (κουβάδες, τενεκέδες κλπ.) και σακιά και να μεταφερθούν στον χώρο αποθήκευσης. Δεν είναι απαραίτητη η απομάκρυνση των φύλλων, αφού υπάρχει στο ελαιοτριβείο ειδικό μηχάνημα που τα απομακρύνει με αέρα. Εναλλακτική τεχνική είναι το «τίναγμα» της ελιάς με ξύλινα ραβδιά. 

    Τέλος, είναι σύνηθες κατά τη συγκομιδή να κόβονται με πριόνι επιλεγμένα κλαδιά, τόσο για τη διευκόλυνση της συγκομιδής, όσο και για να βοηθηθεί και η σωστή ανάπτυξη του δέντρου.  

Κατερίνα Ράντη

Λυδία Ελευθεριάδου

Έλενα Ελεζάι

Σοφία Λαζίδου

 

Άγιοι – προστάτες επαγγελμάτων

Άγιος Αντύπας -Οδοντιάτρων

Άγιος Αρτέμιος-Αστυνομικών

Άγιοι Αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ - Αεροπόρων

Άγιοι Ανάργυροι – Γιατρών

Άγιος Νικόλαος – Ναυτικών

Αγία Παρασκευή – Τυφλών

Άγιος Μάμας – Βοσκών

Άγιος Ευφρόσυνος-Μαγείρων

Άγιος Ζήνων – Ταχυδρομικών

Προφήτης Ηλίας- Γουνοποιών

Άγιος Ονήσιμος-Φυλακισμένων

Αγία Βαρβάρα – Πυροβολικού

Άγιος Γεώργιος - Πεζικού

Βασίλης Γρίβας

Βαγγέλης Καραμαλίγκας

Χρήστος Λάτσι

 

Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου

Η σημερινή ημέρα είναι αφιερωμένη στα παιδιά που δίνουν τη δική τους καθημερινή μάχη με τον καρκίνο, μία μάχη που 250.000 παιδιά παγκοσμίως καλούνται κάθε χρόνο να δώσουν.
Η Παγκόσμια Ημέρα κατά του Παιδικού Καρκίνου γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 15 Φεβρουαρίου, με πρωτοβουλία της Διεθνούς Ένωσης Γονέων με Καρκινοπαθή Παιδιά, με στόχο την ενημέρωση της κοινής γνώμης για τις παιδικές νεοπλασίες (καρκίνους) και την ευαισθητοποίηση του κοινωνικού συνόλου.
Τα παιδιά μπορεί να προσβάλλονται πολύ σπανιότερα από καρκίνο σε σχέση με τους ενήλικες, ωστόσο, ο καρκίνος παραμένει η συχνότερη αιτία θανάτου σε παιδιά μετά τα ατυχήματα.

Αλέξανδρος Σμογιάν – Βλαδίμηρος Νταμοτσίδης
Ανιλέντα Ράμκου - Βίκτωρ Κρασιλνίκωβ

Winter

 In winter it snows and children play with the snow. They make snowmen and decorate them with carrots, hats and buttons. Children sit around the fire and drink hot chocolate. We get gifts at Christmas. We decorate the Christmas tree. We sing the carols. All the family cat the Christmas Turkey.

Halloween

   Halloween is on 3^rd March. The children dress up with fancy costumes. Sometimes people decorate their houses. The children cat goodies and candies. Children go to the houses and say “Trick or Treat”.

   The people give them goodies. Some children dress up witches and ghosts. On Halloween people go to spooky parties.

Ελένη Καζαντζίδου

Άννα Νικολαΐδου

Έλενα Μιχαηλίδου